Ervaar jij god wel eens in de stad? Of iets religieus of magisch? En zo ja, waar dan?
Is dat bij het horen van de klokken van de Oude Kerk?
Of ‘s ochtends vroeg in het Vondelpark als de dauwdruppels nog aan het gras hangen? 
Of als je op de middenstip staat van de JC Arena?

Johannes van den Akker, mede-organisator van Urban Religion ging bij zichzelf te rade waar hij nou god ervaart. Hij kwam tot het volgende lijstje:

“Ik vond het best ingewikkeld om te bedenken waar ik god ervaar. Wanneer ervaar ik hem eigenlijk en waaruit bestaat dat dan precies? Ik kwam erachter dat ik god vooral associeer of ervaar met het ultieme, het goede en met verstilling. Soms in een combinatie van die drie.”


Allereerst bij mij thuis in de kapel van het Kleiklooster, een plek van dagelijks gebed en verstilling. Maar door het open kruis altijd verbonden met de buurt. Ik kan niet in de kapel zijn zonder de buurt te zien waar ik woon en daar het goede voor te wensen/zoeken/bidden. Verstilling en het goede.


Op de tweede plaats komt het bedrijf Milieuwerk. ?? Ja, toch wel. Dit is een bedrijf verstopt op het terrein van het afvalverwerkingsbedrijf van Amsterdam. In de havens, bij die rookpluimen. Op die plek gebeurt iets moois. Iets goeds. Daar worden mensen duurzaam in dienst genomen (niks tijdelijke contracten) met een kwetsbare arbeidsmarktpositie. Waarde-creatie door sociale werkgelegenheid en circulaire economie. Door die contracten kunnen ze volwaardig deel uit maken van de samenleving. Supermooi. Het goede.


Op de derde plaats de Amstel. Het meest ultiem als je tijdens de lunch een snelle duik neemt vanaf de steiger bij de Hermitage. Zoals afgelopen week. Heerlijk. De frisheid van het water, de stad zien vanaf een ander perspectief, de vrijheid voelen. God ervaren. Het kan daar.


Vier. Een sigaar op het balkon. Ja, in tijden waarin het vliegen het nieuwe roken is en daarmee roken sowieso al een gepasseerd station is, wil ik toch deze noemen. Voor mij is het zo af en toe een moment van verstilling en het goede. Een sigaar kan niet vluchtig, dus je neemt de tijd. En doet even niks anders. Je mijmert. Je ziet de buurt. Je ziet de metro op z’n hoge baan voorbijkomen. Je hoort gevoetbal. Een bbq. En ja, spiritueel ergens.


En nummer vijf. Het hofje bij het Spui. Het moment dat je het gangetje doorloopt, de geluiden van de stad achter je laat en de stilte in komt. De slijtage van eeuwenlang voeten te hebben gedragen. Het gras aan je tenen voelt kriebelen. Je de koelte in het Engelse kerkje voelt. Ja, dan ervaar ik toch God.